hatelove

saf değildi duygularımız

hatta olabileceği kadar kirliydi

evet sevgi vardı 

parmaklarımız kenetlenirken

ama nefret de hep oradaydı

yaklaştıkça, yakınlaştıkça

yaralarımız birbirini açtıkça

çığlıklar kan olup aktı

zaman oldu dayanamadık bu iğrençliğe

uzaklaştık

aramıza uçurumlar girdi

o uçurumdan kaç gün intihar etti

ölü günlerin üzerinde seviştik sonra

çürüyen baharların kokusu karıştı tenimize

yakışan da buydu zaten bize

iki kötü insan

iki güzel insan

nasıl da saçma bir hayatta

karıştırdık ruhlarımızı 

nasıl da kaçırdık şansımızı

ah o sapkın insanlığımız olmasaydı

ya da çekebilseydik umursamazlık kartını

masallara inanacak kadar aptal olsaydık

ya da bir yastıkla boğabilseydik vicdanımızı

şansımız yaver gider miydi

ama artık bunları düşünmüyorum

kanlı bir yaz akşamı 

sana dua ederken

bir tek sana düşmekten korkuyorum

0001

Ruhumda ruj izin kalmış

Ne kadar dua etsem de çıkmıyor

Ya Tanrı beni duymuyor

Ya da o bile seni benden koparamazmış

renklerin doğuşu

ilk ve önce siyah vardı

her şeydi 

doğal olarak

hiçbir şeydi

her yerde

ve hiçbir yerdeydi

gece veya gündüz yoktu

yalnızca siyah vardı

siyah yalnız değildi

yalnızlığın ta kendisiydi

bazen dalgalanırdı

ne olduğunu kendisi de anlamazdı

ondan kaçan gözyaşları

yalnızca... siyahtı

ve siyahlığı varlığından ayrılamazdı

derken haline acıdı tanrı

üzerine minik bir beyaz damlattı

önce korktu beyaz

siyahı fark etmezken üstelik

kendini anlamlandıramadı

neden vardı?

ne kadar var olacaktı?

bir zerre miydi

veya bir hata

yoksa sürecek miydi

etrafındaki siyahlarca

bekledi siyah sabırla

izledi küçük beyaz noktayı yıllarca

"acaba ne zaman fark edecek beni

ne zaman ürkecek diğeri oluşumdan"

geçti zaman

beyaz kendi varlığına artık alışmıştı

ama gidecek bir yeri yoktu

her yer...siyahtı

doğal olarak

hiçliğin ortasındaydı

ilerledi, mırıldandı, öfkelendi

dinledi...dinledi...dinledi

ama tek duyduğu hiçlikti

siyahın sesi çıkmazdı ki

tanrı onda kıldığı vakit her şeyi 

öğretmişti beklemesi gerektiğini

"zordur görmek sonsuzluğu

siyaha sarılmış evrenin huzurunu"

derken tanrı bu sefer de acıdı beyaza

önce kırmızıyı gönderdi yanına

sonra yeşil

mavi

hepsi varlıklarını kabul ettiler öylece

sonra beyazla karıştılar 

siyahların içinde

renkler sardı dört bir yanı bir anda

coşkulu renkler yankılandı siyahın gözyaşlarında

yankılandıkları için ya

siyaha çarpıp geri döndüler

her seferinde beyaza

kimi tanrı dedi ona

-ki gerçek tanrı aldırmadı buna

kimisi de aşk deyip karıştı renginin buğusuna

ama

kimse o buğuyu silip ulaşamadı siyaha

siyah her şeydi

o yüzden hiçbir şey oldu sonunda

o vardı başlangıçta

o yüzden hiç olmadı aslında

yokluğunda var olanlar

insan mutluluğun ne olduğunu hatırlamadığı an

artık acı çektiğini de anlamıyor

gözler ışığın rengini unuttuğu zaman

karanlık nedir bilmiyor

biliyorum bir gün iyileşecek kalbim

öylesine dolduracaksın ki içini

senden başka bir duyguya yer kalmadığı vakit

her atışında inkar edecek sensizliği

insan umudunu tamamen yitirdiği an

artık kendisine yalan söyleyemiyor

ruh, eşi tarafından gömüldüğü zaman

cennet mi cehennem mi hiç ama hiç umursamıyor

biliyorum bir gün bitecek sözlerim

ismin öylesine dolduracak ki nefesimi

bir kez daha kaçıp gitme diye yaptığım ahit

bu faniyi edecek lâl-ı mahşeri

iki dünya

bu dünya

cehennemden önceki son duraksa

değer mi çekilen acılara

ya dünya

cennette giden yolun ilk durağıysa

neden kapılırız bu çorak topraklara

kısa

kaybedecek çok şeyim vardı

sen gittin

kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı

aptalın şiiri

yine çağırsan bu aciz deliyi

hatta fısıldasan ismimi

ruhumu emanet edip cehenneme

koşarım dizlerinin dibine

tutup kanlar içindeki ellerimi

usulca öpüp kör gözlerimi

beni bir daha ateşe atacağını bile bile

gönüllüyüm yoluna düşmeye

ez o narin ayaklarınla kabrimi

siyah güller açar kalbimden, bir damla rahmet kafi

o güzel kokulara aldanıp merhamet etme

yalvarırım, artık beni diriltme