Yankının Baharı

Yürüyorum umutsuzlukta
Artık hep umut var ulaşılmayan uzaklarda
Sonu yok ne mutluluğun ne kederin
Mutluluğu gömdüm seninle giden anılara

Ruhum,gözyaşlarım,bedenim
Hepsini sığdırdım içine gelecek denilen kefenin
Evet,aşkım ateşti yağmurlar düştü üzerine söndü
Küllerini rüzgar savurmadan çok önce cesedim çürümüştü
Aşkın küllerinden doğan anka gibi ruhum kalbine süzüldü

Artık ne rüzgarlar,nede ölüm uzaklaştırır seni benden
Kalbinin içindeki acı değil eskiden sevdiğin bir beden
Gözyaşlarında düşer dokunurum artık dudaklarına
Seninle bir ömür için artık hayata elveda...