5 Ocak 2009 Pazartesi


Odamın etrafını saran bu duman, sensizliğiyle beni boğuyor. Müziğin sesini açtım sonuna kadar ne çare kulaklarım bir tek senin sesini duyuyor.
"gitme"
"üzgünüm" diyorum başımı önüme eğip yürümeye devam ediyorum masmavi bir ölüm bekliyor beni kucağımı açtım koşuyorum.

Hiç yorum yok:

hatelove

saf değildi duygularımız hatta olabileceği kadar kirliydi evet sevgi vardı  parmaklarımız kenetlenirken ama nefret de hep oradaydı yaklaştık...