iğrenç kokuyordun
yanına uzandım
ölmüştün
aşıktım
kıpkırmızı bileklerin
bembeyaz gözlerin
durmuş kalbin
ve yaşayan bir sevgilin vardı artık
en son tavana bakmışsın
bi bok yoktu ki orda
istediğin süsleri bile asmamıştım hala
acaba buna mı kızmıştın
sağ gözümü oyduğunda
işe yaramıyordu aslında ama
yine de acımıştı
ruhumun acıdığı gibi şu dakka
ne garip değil mi
sevmiştik bir zamanlar birbirimizi
tükürmüştük dudaklarımıza
öpüşmeyelim dediğimiz akşamlarda
sen gözümü oymuştun
ben kahve koymuştum
oturup ağlamıştık halimize
bi bok yoktu aslında ortada
tavanda farklı bir biz mi görmüştün yoksa
iğrenç kokuyordun
ilişkimizi ne de güzel anlatıyordun
yanına uzandım
uyuyup kaldım
uyanmadım
öyle kaldım
görmeye gelenler
gömmeye götürdüler bizi
ve biz son kez seviştik
kurtlar yerken cesetlerimizi
