acı çeken insanlara acıma meyili onları sevme arzusuna dönüşüyor kimi zaman, sonra da onları kafamızdaki "iyi insan" rolüne sokuyorsunuz hayatınızda,

köşe başı

http://fizy.com/s/152v8b 

çirkin yüzümü kapatıp atkımla
beklemiştim geçmeni, o köşe başında
yakmıştım yağmurun altında bir sigara
saçaklardan su düştükçe dumanına
gülümsedim.. ne kadar da benziyordu bana
dumana sarılmaya çalışan o damla
geçip gidecekti içinden bir anda
gökyüzü varken,duman bağlanıp düşemezdi o damlayla

ben gülümserken gözlerime çarpan damlalara
sen hiç gelmedin o köşe başına
tam terk edecektim seni beklemeyi o anda
izmaritler dolandı ayaklarıma
bir öpücük kondurdum, düşerken taş yola
kan rengi dudaklarının tadını buldum orda
anladım ağlarken ilk defa
sen ki düştün, düşenin yazgısına
durmayacaksın asla o köşe başında

hayat bir ilüzyonsa
ben bir tavşanım

cam

bir şeyler değişti sanki
ve ben hiç değişemedim gibi
binalar yükseldi gölgemden
mevsimler değişti penceremden
insanlar gelip geçti  kapımın önünden
ve bir merhabayı çok gördüm
ama inan çok meşguldüm
buğulu camlara ismini yazarken

sevme beni
bırak üşüsün ellerim
ben sıcağı sevmem
kalbim ısınırsa kaçar giderim
özleme beni
değmem
sen don kişot'u hayal ederken
bulacağın şey alsında ruhsuz bir değirmen
bekleme beni
gelmem
bile bile kaçar o tren
sana olan nefretim
firar etmedikçe bu kalpten
ben ancak ismine bakarım penceremden