gel

gel
sabah olduğunda ruhum aydınlansın
gel
nefes alırken kalbim atsın
gel
üşürken sana bakan yüzüm kızarsın
gel
karaladığım sokaklar anlam kazansın
gel
insanlar kayıp diğer yarımı da tanısın
gel
istersen yüreğime bir bıçak daha saplarsın
yine de gel
ölürken, belki başımı son kez okşarsın

Islak Işık

omuzlarıma yüklemişim bir tabut
içinde sevgilim, katilim bir arada
rahmette ruhum bir kefen kadar mazbut
kalbime işlemişim seni, mezarın da orda
bi ulaşabilsem yokluğa..

ruhsuzum, suskunum, yorgunum
düşmüşüm gerçekliğe şaşkınım
senle de değil, sensiz de hayatım
yaşarken hissetmeyi özledim seni..hayatım

ömür türlüsü

bir hayat dolusu hayalim vardı
çoğu denizin altında kaldı
misal resim çizebilmek isterdim
ay ışığının saçlarına vuruşunu sevilenin
veya bulutların üzerindeki bir şebnemin
-ki mavi gözlerden yeşile süzülürdü tuval
o an gülümsemek de isterdim
ve bir gamze çizerdim
dudaklarından dudaklarıma gülümserdi kırmızı
sonra..sonra güzel şarkılar yazmak isterdim
her durağında, bir nefeslik zamanda
yüreğinden yüreğime seni içebileceğim
parçanın sonunda paramparça olabileceğim
mavi diye bitirirken.. kendimi siyahla bitireceğim
sigaradan son bir nefes, gülebileceğim..
sonra da ceketimi alıp gidebileceğim
bir roman yazabilmek isterdim
ay ışığında kör olana kadar sevileni yazmak
ne yaptığını ne yapacağını
sonunda nereye varacağını
gerçi bunları biliyorum da
elim gitmiyor, sonunda gittiyle aynı cümlede kurmak adını
bir hayat dolusu hayalim vardı
birde sen
şimdi bir hayallar geriye kaldı be güzelim
birde şarkı
neredesin sen

ölmek güzeldir

üşüsün istemezdim o güzel yüzün
bir kar tanesiydim, rüzgara kapılıp düştüm
erirken açıldı ruhum, bi tek gözlerini gördüm
beyazdan doğdum, gözlerindeki yeşilde öldüm
gözünde ne kadar ufak gözüksem de
bir nehir misali yanaklarından süzüldüm
bahar göklerinde istenmesem de
baharın dizlerinin dibine gömüldüm
benim için bir ömürdü o gözlerin
yinede
seni üşüttüğüm saniyeler için özür dilerim