18dsa5dsaee

bazı geceler unutuyorum
kim olduğumu
kimsesiz olduğumu
ay ışığına tutuluyorum
bir titreme yayılıyor bedenime
kalbim atmıyor, sadece üşüyorum

eski bir bahtaniye düşüyor üzerime
sarılmaya dermanım yok
kim bilir bu kaçıncı gece geçen üzerinden
ismini sayıklamayı bırakamıyorum

bazı geceler var ki, hiç korkmuyorum
masumiyet mi geriye kalan
yoksa basit yara izleri mi bileklerimi saran
farkını anlayamıyorum
anlamayı umursamıyorum
umursamayı hiç istemiyorum

234

böylesine bir karanlığı gömecek mezarlık 

balkonunda yetiştirdiğin o mis kolulu açelyaların toprağıdır ancak

mezarlık

ne güzel de uyuyakalmış
isimsiz bir mezarlığın başında
şişenin dibinde kalan birkaç damla hayatla

soğuktan bir gülümseme belirmiş
ay ışığının okşadığı yüzünde
gecenin bile rüya göresi gelmiş
damla damla kıvrılmış usulca gamzelerine

kuzgunlar susmuş, zaman durmuş
o gece rüzgar ilk defa aşık olmuş
yavaş yavaş eserken parmak uçlarında
uyku sonunda eceline kavuşmuş 

aleah

güneşin gölgesinde

karlar yağardı dudaklarımıza

hem gülümser

hem öpüşürdük

tutulurdu güneş saçlarında

tutunurdu hayat omuzlarıma

iki sevgili fısıldaşırdık 

iki elma, sonsuzluk ağacında

.

.

sesin gitti önce

dost oldu mezarlık kuşlarına

saçların soldu sonra

gözlerin karışırken sonbahara

ayırt edemedi kimsecikler

yitip gidenler gülümsedi

o günden sonra 

ikimizi de kimse görmedi