gibi

ruhumdaki çatlaklardan
süzülüyor güneşin
dans eder gibi
sanki ölüm denen şey yokmuş gibi
gülümsetiyor eşgalimi
o yüzden tanımıyor artık kimse beni
biliyorum bu işin sonu kötü ya
hani beni iyiden iyiye bitirecek
o çatlakları toprakla örtecek ya
yine de tutamıyorum son nefesimi
unutamıyorum gözlerini
üzerime alınıyorum
saçının her bir telini
tükenmem yakındır biliyorum
sen de bil istedim ki
o son âna kadar seni seviyorum

öl

gri viranelerin arasında
tek başına kalmış
uzun, siyah saçları
kan kırmızısı

gülümsemesinde
mutlak zafer tadı
çıplak ayakları
bir bir ezerken kutsalları
cehenneme göz kırpıyor
savaş tanrıçası

ölüm
dudaklarından dökülür
damlarken kılıcına
o biraz daha susuyor
yaşayanların kanına

bir hikaye

son damlasıydı suskunluğun

biri gidecekti bu gece

geride bırakıp tüm o anıları

ve gözleri alev alev parlayan kadını

bir bavul dolusu utançla

yine de hafif kalan kusurlarıyla

son kez bakacaktı 

sonunda anlayacaktı

son dakikalarıydı yorgunluğun

biri kalacaktı

o ki affedecek ama asla unutmayacaktı

yaralı ruhunu tuzla kutsayan şeytanı

aslında hiç inanmadan iman ettiği adamı

yediği son hançerin yarasını

asla unutamazdı

..

belki yıllar sonra

belki de aynı sokakta

karşılaşacaklardı

tanıdık bir parfüm kokusu 

irkitecekti adamı

yine de tanıyamayacaktı

yanından geçip giderken

gülümseyen o kadını

evet o koku maziden aşinaydı

ama böylesine bir gülümsemeyle

daha önce hiç karşılaşmamıştı

tzx

bir gece yağmur yağmış
milyarlarca kardeş el ele atlarken
korkmuş bir tanesi, geride kalmış
yağmur damlası rüzgar kapılmış
önce biraz savrulsa da sonra alışmış
kısa bir ömrü olduğunu bilirmiş elbette
yine de
bir parça esinti iyi gelmiş
korkudan titreyen minik ellerine

2

uzak bir hayaldin
seni sevmiştim
biliyordum
bana asla inanmadın
üzgünüm
hayır istediğim bu değil
elimden gelen bu
başka bir duygun zaten yoktu
kavga etmeyelim yine
peki ama... neyse
aslında tanışmamıştık bile
ne kadar uğraşsam da
belki de fazla gençtik
ben biraz aptaldım
hayır öyle söyleme
hâlâ acıyorsun ama?
yine de...
öyle

bir yol

sadece yürüyordum
biraz üşüyor
biraz sallanıyordum
umursamıyor
adımlıyordum
bir günü daha öldürüp
yeni kurbanıma uyanacaktım
saat takmamıştım
kim sayıyordu ki artık
ruhuma saplanan anları
uçsuz bucaksızdı
değil mi?
tüm o çarpan kalpler
yanımdan geçip giderken
ve ben
her birine kulaklarımı tıkamışken
kim kestirebilirdi zamanı
hayatım çok ama çok basit
bir göz yanılmasıydı
bir gülümsemeyle
her şeyin iyi gittiğine
tüm seyirciler inanırdı
bir anı fazlası
bir adım sonrası
bir renk çarptı gözlerime
bağı çözüldü esaretimin
bir adım sonrası
tozu uçuştu kalbimin
bir adım daha
ve bir adım
tükenirken hayatım
ilk defa heyecanlandım
adımı hatırlayamadım
adını soramadım
adım adım
yandım