hissiyat-ı ecelin
gece vaktine yakışan
o son güzel esintinin
kim bilir
belki suskunluk
iyi gelir nefsime
sıyrılır insan kefenimden
evrilirim bir ağaç köküne
saf değildi duygularımız hatta olabileceği kadar kirliydi evet sevgi vardı parmaklarımız kenetlenirken ama nefret de hep oradaydı yaklaştık...