bu çok uzun bir yolculuk olacak
rengarenk acılar dolacak gözlerine
mesela güneşin yakamadığı şelaleler göreceksin
ve susuzluktan ölen çocukları
hiçbiri dokunmayacak ellerine,
öylece yanlarından geçip gideceksin
yolculuğunun bir noktasında seveceksin
ama çok, tarifsiz, iki büklüm seveceksin
işte o an anlayacaksın kalbinin bir son kullanma tarihi olduğunu
öylesine canın yanacak ki
gülümseyip geçeceksin
tozlar kaplayacak ellerini
uzaklaşmak isteyeceksin kendinden
muhtemelen bu noktada başlayacak yalnızlığın
o çok sevdiğin deniz havasını içine çekerken
uzak bir kıyıda kalmış olacak bütün arkadaşların
yüzyıllardır bir kere bile arayıp sormadıkların
sen daha kahveni bitirememişken
öylesine hızlı geçecek ki zaman
jilet gibi kesecek bedenini, çizgi çizgi
üstelik asla iyileşmeyecek kaygıların..pardon yaraların
hep daha da derine çökecek, hep ruhuna doğru
son bir adım daha atacak halin kalmadığında
geriye son bir bakış atacaksın
tek bir mısra kalmış olacak geriye
yüzünde bir gülümsemeyle sonsuza kadar kalacaksın
