loşlukta

bu loş hava da neyin nesi

yoksa sen de mi terk edeceksin beni

üzülme, değmem ki üzülmene

sigarayı bırakmaktan daha kolay olmalı

beni bu hücrede bırakıp gitmek

neticede

sana zarar vermekten başka bir işe yaramadım

gereğinden fazla sevip

gerekmediği kadar umursadım

fazlaca yanında oldum, haklısın

hak etmediğin kadar hatalıydım

buğulanmış bir otobüs camına

adını yazıp seni utandırmamalıydım

o camın arkasında 

yalnızca

kirli parmaklarımın izini bıraktım

düşüncesiz bir ukalaydım

sığ bir liman isteyen seni

utanmazca boğacaktım

affetmeni dilemeyeceğim 

bu utançla yaşamayı kabul ettim

sonuçta

akıllı olan her zaman sendin

ben bir aptal olarak 

utanmaktan utanacak kadar çaresiz değilim

try1

kötülük öylesine güçlü, öylesine bulaşıcı bir hastalık ki, bir kere dokundu mu artık geri dönüşü yok. tenine veya zihnine, kalbine veya ruhuna fark etmiyor. tüm o korkuların ve travmaların önce esiri sonra da bekçisi oluyorsun. kaçamadığın tüm o zalimlikler içinden atamadığın bir zehre dönüşürken yavaş yavaş farkında olmadan kabulleniyor, istemsizce dönüşüyorsun. 

iyilik böyle değil, onun ancak aklını kullanarak ve son derece bilinçli bir şekilde ortaya çıkartırsın. ama kötülük öyle mi... bazen uyumak bile bir kötülük edimi olabiliyor. kim uyuyarak birisine iyilik yapabilir ki? veya susmak, haksızlık karşısında, zalimin karşısında, çocuklar öldürülürken susmak kadar büyük bir kötülük hayal edebiliyor musun? sen de o zalimliği yaşamışken üstelik, sen de haksızlığa uğramışken belki de öldürülmüşken...Öyle ya yaşıyor olsan bu kötülüğü nasıl yapabilirdin, içinde bir şeyler ölmüş olmalı değil mi?