kısa

kaybedecek çok şeyim vardı

sen gittin

kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı

aptalın şiiri

yine çağırsan bu aciz deliyi

hatta fısıldasan ismimi

ruhumu emanet edip cehenneme

koşarım dizlerinin dibine

tutup kanlar içindeki ellerimi

usulca öpüp kör gözlerimi

beni bir daha ateşe atacağını bile bile

gönüllüyüm yoluna düşmeye

ez o narin ayaklarınla kabrimi

siyah güller açar kalbimden, bir damla rahmet kafi

o güzel kokulara aldanıp merhamet etme

yalvarırım, artık beni diriltme