hiç

yaşadığın yer değil
güldüğün an değil
sevdiğin insan değil
içtiğin şarabın rengi değil
gördüğün rüyalar değil
öptüğün dudaklar değil
okuduğun günler
yazdığın geceler değil

sen bunların hiç biri değilsin

kalbimde yaşadıkça
gülen resmine baktıkça
sevmediğini haykırdıkça
sarhoşluğuma sebep oldukça
bana rüyalar kadar gerçek kaldıkça
dudaklarından dökülecek iki kelimeye mahkum olunca
gündüz olup
gecelerimi okuduğunda

sen herşeyin içine hapsolmuş
koskoca bir hiçliksin