CRADLE OF FILTH - Blackest Magick In Practice

İki mum

Ellerimizin gölgesi dokunuyor geceye

Ve iki ufak mum ateşi yetiyor

Onca sene saklanan karanlığı açık etmeye

Kalp atışlarına sarılıp, dökülürken birbirimize

Nefes almak zaman kaybı geliyor nefsimize

Geçiyor saatler, dönüyor başım

Bir gün öncesinde hiç yaşamamıştım

Bir gün sonrasında bir daha hiç yaşayamayacağım

O güzel hayatı tadarken uzandım

Merhametli benliğine dayanmışken başım

Sessizce yanmaya başladım

Benden geriye bir ben kalmayacağını o an anladım

Cehenneme gülümseyerek varacaktım

Küllerimi usulca tenine bırakırken

Ellerini tutamasam da... inan hiç bırakmadım

Sönerken o iki ufak mum üzerimize

Bir daha gizlenmeyecektik o malum karanlığın şerefine

Sonunda gün nihayete erip gündüze geldiğinde

Kokularımız öylesine sinmişti ki  birbirimize

Rüzgar bile şaşırmıştı kimin kime estiğine...

Kabir ve Ziyaretçi

Bir düş yeri bu zaman

Hem kalbinin gölgesinde

Huzurla sallanan

Hem de uzak bir yıldızda

Ateşi gözlerine bir türlü ulaşamayan

Zaman anlamsız bir yaşama hali

O yeşil okyanusta boğulmadığım zaman

Ruhuma ne çare gelecekse kovaladığım

Her kovalamada bir damlasını dikenlere bıraktığım

Sonunda, zamanın ortasında

Yırtık pırtık bir ruh

Çizikler içerisindeki geçmişimle kaldığım

Acının sana yakın yerlerinden kaptığımı bilerek

Gülümseyerek

Gözlerimi son kez kapattım

Uyandım

Bir düş yeri bu zaman

Hem sözlerinin ötesinde

(Sen) Aşkı fısıldayan

Hem de dizlerinin dibinde

(Ben) Toprağın altında yatan...