Gölge

gölgem
daha mutlu mudur benden
ben uçurumun dibine kadar gelip
bir türlü aşağıya bakamazken
o 
özgürce uzanırken 
düşerken
bıkmış mıdır benden
kurtulmak ister mi bu bedenden


elimde olsaydı
söker atardım seni gölgem
söktüğüm gibi 
zamanında ruhumu gelecekten
korkmasaydım yüksekten
sana doğru uçardım
o uçurumdan atlardım
kollarını açardın
kollarımı açardım
belki kan gelirdi gözlerimden
belki o zaman ağlardım ilk defa
ve o zaman korkmazdım yüksekten
buğulu gözlerim kör olurken


peki sen
şimdi
daha mutlu musun benden
mezarına düşerken
en rezil duygularla gölgem
ve ben sana bakmaya cesaret edemezken
bir damla kan geldi mi gözlerinden
uğruna yaşadığın ölüme kavuşurken


yağmur başladı
ne güzel bir hayattı
bir zamanlar
o uçurumda gölgelerimiz bile sıcaktı
ve korkmazdım yüksekten
aşağıda güller varken
o güllerin altında
mezarın henüz yokken
ben böyle sefil
böyle korkak değilken


bıktın mı benden gölgem
geldi mi ayrılık vakti 
o zaman son bir aç kollarını 
yollarımız ayrılırken
sana geliyorum bir zamanlar sevdiğim ölü
bu yalnızlık 
yüksekten daha ürkütücü