kuzgunlar dolanıyor boğazıma
çarpıp gittiğim kalpler
ve hiç uğramadığım boş hayaller
yanıyor yalanların ortasında
bu gece
karanlıkta bir başıma
kollarımda ölü çiçekler
mezarının başında
kaybettim zamanı
uzandım ayaklarına
öpüp kokladım toprağını
ruhuna akıttım gözyaşlarımı
kimse duymadı beni
kimse anlamadı gülümsediğini
kimse inanmadı bize
sevdik birbirimizi
söz verdik
hayatta
ve ölümde
aşk oldukça her şey bir değil mi?
toprağın altında
veya üstünde
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder