Uyanmak en büyük kabusum oldu
Ölümsüz olduğumu düşünürdüm
Ölüm hiç varamadığım yuvam oldu
Ardına bakmazdım düştüğüm yolların
Gözlerim yaşlandıkça ayaklarım tutmaz oldu
saf değildi duygularımız hatta olabileceği kadar kirliydi evet sevgi vardı parmaklarımız kenetlenirken ama nefret de hep oradaydı yaklaştık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder