karlar yağardı dudaklarımıza
hem gülümser
hem öpüşürdük
tutulurdu güneş saçlarında
tutunurdu hayat omuzlarıma
iki sevgili fısıldaşırdık
iki elma, sonsuzluk ağacında
.
.
sesin gitti önce
dost oldu mezarlık kuşlarına
saçların soldu sonra
gözlerin karışırken sonbahara
ayırt edemedi kimsecikler
yitip gidenler gülümsedi
o günden sonra
ikimizi de kimse görmedi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder