uzay

on, dokuz, sekiz

daha dün aynı atmosferi paylaşırken

şimdi git gide uzaklaşıyorum yörüngenden

yavaş yavaş tükeniyor canım

sana el sallarken penceremden

yedi, altı, beş

öncesinde güneş yaktı gözlerimi

peşinden sonsuz karanlık geldi

dumanlar kaplarken ciğerlerimi

aramızdan ayrıldı çekim kuvveti

dört, üç, iki

savruldum boşluğa son sürat düşerken

tutunacak bir umut aradım senden

çarptım gerçekliğe kanadı dudaklarım

çaresizlikten ağlamaya başladım, geride kalanlar eğlenirken

bir

ufacık bir patlama ...ve bitti

dünyamda bıraktığım bir kişi bile fark etmedi

aklımın parçalanırken çıkardığı sesi

sıfır

donmuş hayaletim güneşe savrulurken

kalbim son defa sıcaklığı hissetti

güneş, gülümsemen gibiydi