"Ben kötü biri olmadığımı hatırlıyorum," dedi. Yaşlı adamın mavi gözlerinin nemine yüzündeki gülümseme zıtlık katıyor, ellerinin titremesini zor zor önlediği belli oluyordu. Burada kaç zamandır bulunduğunu ya da neden burada olduğunu bilmese de içine işleyen bazı şeyleri hatırlayabiliyordu. "Sadece iyilik yapmayı pek beceremezdim," diye devam edip son nefesini verince hiçbirimiz şaşırmış görünmüyordu.Yuvarlak masa etrafında dizilmiş deli şovalyeler gibiydik. Tek eksiğimiz bir yuvarlak masaydı diyebilirim.
"Hiç durmadan, hayat öğütür devreden bu çark,
Ölmek sırayladır, sıralanmakta varsa fark."
Sandalyelerimizi ölü adamla başbaşa bırakıp odalarımıza doğru gitmeye başladığımızda duydum onun sesini. Sanki hatırlayamadığım geçmişime dair tüm güzel şeyler o seste hayat bulmuş, bana doğru gelmeye başlamışlardı. Dönüp baktığımda gördüğüm varlığın güzelliğini size anlatmam imkansız. Eğer daha önce âşık olduysanız ne demek istediğimi anlarsınız. Beni vuran insanı tarif etmem elbette mümkündü.Omuzlarının altına uzanan siyah saçları ve korku dolu iri, mavi gözleriyle önümde duran bu kadın üzerindeki beyaz elbiseyle karşımda duruyordu işte. Ancak içimi delip geçen o kurşunu nasıl anlatabilirim ki size ? Nasıl bir güzellik insanı böylesine hem mutlu eder, hem de kedere boğar ? Evet kederlenmiş ve birden bire kendimi onun karşısında yere atmıştım. Çığlıklarım korkularımla yarışıyordu. O kadını bir daha görememe düşüncesi tüm anılarıma sonsuza kadar veda etmekle eş anlamlı gelmişti birden bire.
Gözlerimi açtığımda herkes ve her ses kaybolmuştu. Karanlık odamda bir başıma kendime gelmeye başlıyordum .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder