mum aydınlatıyor geceyi
karanlık çaresiz
kabuslar nefessiz şimdi
titrek bir alev
saçların misali
parlatıyor efkarımı
söndürüyor neşemi
farkına varmadan
terk ediyorum
sana ait bu şehri
bir kuzgunun kanatları altında
istanbul sokaklarında
içime sızan alkol kokusu
karışırken
dudaklarımda tüten hatıralara
merhaba diyorum
senden çok ama çok uzaklara
artık ne zaman
görsem titreyen bi karanlığı
yada sevgisiz bir canlıyı
geliyorsan aklıma
anlarım
gidememişim fazla uzağa
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder