Düşün bir, çocuk olmuşsun
Ellerin soğukta, kalbin akdeniz
Zaman umrunda değil, mekan kimsesiz
Keder nedir bilmiyorsun
Düşler icindesin nöbetsiz
Derken bir ses kulaklarında
İnsanlıktan habersiz
Büyüklerin kavga etmiş nedensiz
O yüzden yanmış gecen
Yıkılmış duvarlar üstüne
Paramparça annen baban
Kopmuş tuttugun eller
Köpeklere yem olacak seni seven yürekler
Binemeyeceksin bir daha salıncağa
Çocukken çocuk gibi korkusuzca
Yine seni gösterip ağlayacak spikerler
Olup olacağın ancak ve ancak
Ertesi gün unutulacak bir haber
Düşün bir bunları
Ve bırakmak istediğin yarınları
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder