gibi

ruhumdaki çatlaklardan
süzülüyor güneşin
dans eder gibi
sanki ölüm denen şey yokmuş gibi
gülümsetiyor eşgalimi
o yüzden tanımıyor artık kimse beni
biliyorum bu işin sonu kötü ya
hani beni iyiden iyiye bitirecek
o çatlakları toprakla örtecek ya
yine de tutamıyorum son nefesimi
unutamıyorum gözlerini
üzerime alınıyorum
saçının her bir telini
tükenmem yakındır biliyorum
sen de bil istedim ki
o son âna kadar seni seviyorum